اگر حرفی سرودی روی لبها نیست

و زنگ نعره ای در گوش شبها نیست

اگر اکنون هجوم درد تنهایست

اگر امید من ،امید رویایست

نخواهم رفت ،خواهم ماند

و روزی با تو خواهم خواند

سرودی را که از چشمم نمی خوانی

حدیثی را که جز رویا نمی دانی

من که از تمامی ِ پرنده ها رهاترم

با تو و هوای آبی تو , آشناترم

تا تو لب به گفتگوی عاشقانه وا کنی

از سکوت ِ سنگ و بهت ِ خاک , بی صداترم

از صفای پنجره , هوای کوچه , سازعشق

آسمان ترم , زمین ترم , نواترم

آه.... ای بزرگوار و تا همیشه ماندگار !

با تو من , ز آیینه , ز آب , با صفاترم

ای حضور تو , حضور شعرهای بی دریغ

با تو من غزلتر , عاشقانه تر , رساترم

هوا ترست به رنگ هوای چشمانت
دوباره فال گرفتم برای چشمانت

اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا
قبول کن که بریزم به پای چشمانت

بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بر د؟!
اگر چه خوانده ام از جای جای چشمانت

دلم مسافر تنهای شهر شب بو هاست
که مانده در عطش کوچه های چشمانت

تمام اینه ها نذر یاس لبخندت
جنون آبی در یا فدای چشمانت

تو چشات ستاره بارون پرنده است

مث ابرا گاهی گریه است گاهی خنده است

آفتاب چشماتو پنهون نکن از من

من یه ابرم پر اشکم پر شیون

روبروی ابرا وایستا که ببارن

ابرا از طعم تنت خبر ندارن

بذا چشماتو ببینن و بمیرن

بذا بارونی بشن آتیش بگیرن

تو چشات فرشته بارون بهاره

دلای عاشقو آروم نمیزاره

روبروی ابرا وایسا زیر بارون

تا بازم بیا پشت زمستون

تو چشات ستاره بارون پرنده است

مث ابرا گاهی گریه ...

پنج وارونه چه معنا دارد ؟!
خواهر کوچکم از من پرسيد
من به او خنديدم
کمي آزرده و حيرت زده گفت
روي ديوار و درختان ديدم
باز هم خنديدم
گفت ديروز خودم ديدم پسر همسايه
پنج وارونه به مينو ميداد
آنقَدَر خنده برم داشت که طفلک ترسيد
بغلش کردم و بوسيدم و با خود گفتم
بعدها وقتي غم
سقف کوتاه دلت را خم کرد
بي گمان مي فهمي
پنج وارونه چه معنا دارد

                            به همين سادگي از تو گاهي سخته روزگارم                           

چه كنم دست خودم نيس دل ديوونه اي دارم

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و غمگين

مث برگ بي پناهي ميام از شاخه ها پايين

به همين دليل كهنه كه تو چشمام يه غروره

بين مون يه دنيا حرفه دنيايي كه سوت و كوره

منُ بشكن و پس از من جاده رو طي كن و رد شو

تامنم عشقُ بفهمم نازنينم گاهي بد شو

گاهي بد شو تا بميرم تو ترانه جون بگيرم

قفس صدامُ بشكن من يه گنجشك اسيرم

پر عشقم و اسارت پر احتياج و طاقت

منُ پيدا كن و بشكن يه دروغم يه حماقت

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و دورم

من يه ديوونه ي تنهام من يه عاشق صبورم

(عبدالجبار کاکائی)

تا ابد بغض ِ منِ غم زده کال است  عزیز! ! !

دیدنِ گریه ء تمساح محال است  عزیز! ! !

تاشما خانه ء تان سمتِ شمالِ دهِ ماست

قبله ء دهکده مان  سمتِ شمال است عزیز! ! !

پنجره بینِ من و توست مرا بوسه بزن

بوسه از آن طرفِ شیشه حلال است عزیز! ! !

ماهِ من عکس تو درچشمه گِل آلوده شده

عیب از توست ببین چشمه زلال است عزیز! ! !

دام ِ گیسوی تو بی دانه شده می فهمی؟

امپراطوریِ تو رو به زوال است عزیز! ! !

عشق ، این نیست که بر گردن من حلقه زده

اینکه برگردنم افتاده ، وَبال است عزیز! ! !

چارفصل است دلم منتظر ِ پاسخ توست

لعن و نفرین به تو و هرچه سوال است عزیز! ! !

چنان بی تاب است که دوست دارد تاته دشت نبودن پرواز کند . در آن دور دست ها ٬ انگار ٬ آوایی است که او را می خواند . نه غزل ٬ نه قصیده و نه حتی لبخندهای بهاری در وسعت سرزمین همیشه سبزنگاهش شاید ! نتواند او را آرام نماید . اما ٬ باز باید زیست . تا شقایق هست زندگی باید کرد ...